ความฝัน..ศิลปะ..และพักใจ
posted on 14 Sep 2009 07:18 by evezaaa in Heartก่อนอื่น ขอถามว่า คุณ ลืมฝันของตัวเองไปแล้วหรือยัง?
ครั้งหนึ่งเมื่อตอนเป็นเด็กฉันเคยอยากเป็นครู เมื่อโตขึ้นฉันอยากเป็นโปรแกรมเมอร์ และเมื่อโตขึ้นอีก
ฉัน ค้น พบ สิ่งที่ฉันรัก และมันอยู่ในสายเลือดของฉันมาโดยตลอด ศิลปะ คือ ความสุขสุดท้ายที่ฉันมี
ฉันเรียนจบนฤมิตศิลป์ ทั้งที่ในตอนแรก อยากเรียนจิตรกรรม แต่ฉันก็รักนฤมิตศิลป์ เพราะมัน คือ ศิลปะ
ฉันเรียนจบเอกกราฟิกดีไซน์ ฉันรักงานกราฟิก เพราะมันก็คือ ศิลปะ เช่นกัน
ฉันเคยวาดหวังเอาไว้ว่า จะเป็นกราฟิกดีไซน์เนอร์อีกคนที่มีผลงานโลดแล่น และเป็นที่รู้จักในวงการกราฟิกบ้าง
ลึกๆ ฉันก็ยังอยากอยู่ เพียงแต่ มันกลับลงไปอยู่ลึกไปหน่อย ไม่ใช่เพราะฉันท้อใจอะไรหรอก
ฉันเพียงแค่รู้สึกว่ามันวุ่นวายสำหรับฉันเกินไปหน่อยในตอนนี้ ...แต่ฉันยังคงรักมัน
แต่ฉันเลือกจะอยู่กับมันในอีกรูปแบบหนึ่ง แบบพอเพียง ...ฉันไม่รีบ ฉันแค่อยากเดินช้าลงอีกหน่อย
เพื่อมองตัวเองบ้าง.....
ฉันฝัน ว่าสักวัน ฉันจะสร้างแบรนด์ของตัวเอง มีชื่อฉันและแบรนด์ของฉัน อยู่ในทุกๆที่ที่ฉันไป
ฉันไม่เห็นว่ามันจะเกินตัวตรงไหน ในเมื่อฉันเลือกฝันให้อยู่ในตำแหน่ง "พอเพียง"
ฉันมี connect พอสมควร ฉันมีเพื่อนๆ และโดยเฉพาะพี่ๆอีกหลายคนที่อยู่ในวงการกราฟิก
แต่ฉัน ไม่อยากรบกวนเขาให้ลำบากใจ เพราะลำพังหน้าที่ของเขาก็มีเยอะอยู่แล้ว
และฉันก็อยากทำฝันของฉันด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งใคร
ฉันอยากเริ่มมันจากเล็กๆ แล้วค่อยๆขยับขึ้นไปทีละขั้น จนกว่ามันจะสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง
แต่ถ้าหากมันเล็กเกินไป จนคนมองไม่เห็น ฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไร ฉันจะยังทำมันต่อไป
เพราะฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับมัน ให้มันเล็กๆไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่เสียใจอะไร เพราะอย่างน้อยฉันก็ได้ทำมัน
ณ ตอนนี้ ฉันเริ่มวางแผนความฝันไว้ชัดมาก และกำลังเริ่มสานฝันอยู่...หลายครั้งที่ความฝันฉันต้องชะงักไป
หลายครั้งที่มันเคยหดหายไป และอีกหลายครั้งที่ฉันลืมมันไป เพราะมัวแต่ไปฟังคำคนอื่น เชื่อคำคนอื่นมากไป....
วันนี้ ฉันเลือกที่จะฟังเสียงหัวใจตัวเอง ว่าฉันต้องการอะไร ฉันฝันว่าอะไร และอยากจะทำอะไร
ฉันมีความสุขที่จะอยู่กับฝันเล็กๆของฉัน ฉันมีความสุขที่จะอยู่กับ ศิลปะที่ฉันรัก
....ฉันตั้งใจแล้วว่า จะจากความศิวิไลซ์นี้ไป เพื่อไปอยู่ในที่เล็กๆที่สงบ มีร้านเล็กๆขายของเก่า ของเล่นเก่าๆ
มีงานศิลปะของตัวเองและเพื่อนๆที่ฉันยังเลือกที่จะติดต่อ มีของทำมือของตัวเองและเพื่อนๆ มีโปสการ์ดทำมือ
ขายใบละบาท ...ใบละบาท ถูกไปสินะ ...ก็ฉันแค่อยากทำสิ่งที่รัก ฉันไม่ได้อยากมั่งมีเหมือนที่เคยมี
เพื่อให้ลูกค้าเขียนส่งไปหาคนที่รัก และมีตู้หย่อนโปสการ์ดที่ฉันทำจำลองเอาไว้...
...ขายเครื่องดื่ม กาแฟ และขนมอร่อยๆ มีโต๊ะเก้าอี้เล็กๆ ในจำนวนพอประมาณ เพื่อให้ลูกค้าได้นั่ง
พักผ่อนหย่อนใจ หรือนั่งทำงาน จะนั่งมันทั้งวันเลยก็ได้ ฉันไม่ว่า แค่เขาเป็นคนรักศิลปะแบบฉันก็พอ
ฉันอยากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ขอแค่ความสงบ และสบายใจ....
ฉันไม่ได้ทิ้งศิลปะหรอกนะ ฉันก็จะยังทำมันต่อไปเรื่อยๆ และอยู่กับมันไปจนหมดลมหายใจ....
ฉันแค่อยากพัก ก็เท่านั้นเอง...
มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ
ยิ่งมีมาก ก็ยิ่งลำบากและรักษาเอาไว้ยาก ยิ่งอยู่ที่สูงมากเท่าไร ก็ต้องเจ็บมากเท่านั้นเมื่อตกลงมา
การเป็นบุคคลในที่แจ้งที่ใครๆก็รู้จัก มันก็ดีอยู่หรอก...
แต่ตอนนี้ สำหรับฉัน ขอไปจากที่ตรงนี้ เพื่อพักใจสักหน่อย สักที่ ที่ฉันได้คิดอะไรคนเดียวบ้าง
เกียรติยศ ชื่อเสียง ทรัพย์สิน ความมั่งคั่ง ถูกแปรค่าเป็นกิเลสไม่รู้ัจักจบสิ้น
กิเลสเหล่านี้ ได้พรากของรัก ความเชื่อมั่น ความเคารพ และความศรัทธาไปจากฉัน ....ตลอดกาล
ฉันไม่ต้องการมันแต่อย่างใด ...........
ไม่รู้สึกอยากได้มันอีกต่อไป
ความมั่งมีที่ฉันมี มันซื้อความสุขบางอย่างให้ฉันไม่ได้เลย...
คนที่มาห้อมล้อมตอนที่เรามีทรัพย์สฤงคารมากมาย ล้วนสวมหน้ากากเข้ามา เพียงเพราะอยากอยู่ในวงโคจร
ความมั่งมีของฉัน ...ต่อเมื่อ ฉันไม่เหลืออะไร คนพวกนั้นก็หายหัวไปทีละคน ทีละคน
ก็เขาได้ไปจากฉันแล้วนี่ แล้วตอนนี้ฉันไม่มีอะไรให้เขาแล้ว เขาจะอยู่ทำำไมล่ะ??
เกียรติยศ ชื่อเสียง มันเอามาต้มกินไม่ได้
....เพราะเมื่อมันหายไป ฉันก็เป็นแค่คนๆหนึ่ง ก็เท่านั้น
ฉันไม่ต้องการ...
กองเอาไว้ตรงนั้นละกัน ฉันไม่ขอแบกมันไปด้วย
....เกิดขึ้น มีอยู่ ดับไป ก็มีอยู่แค่นั้น
ฉันแค่อยากทำฝันของฉันและอยู่กับมันให้คุ้มค่าที่สุดในเวลาที่ชีวิตฉันมีเหลืออยู่
ฉันแค่จากไป...ในสักที่ ที่ไหนสักแห่ง.... ที่ไม่มีใครรู้จักฉันเลย...................
แล้วสักวัน เมื่อต่อมต้องการความเจริญและสังคม มันเริ่มหายใจอีกเมื่อไร
ฉัน อาจ จะ กลับมา
ฉันหมดศรัทธา กับ บางสิ่ง และฉันเลิกเศร้ามานานแล้ว
แต่มันถูกแปรเปลี่ยนกลับเป็นความว่างเปล่าเสียมากกว่า......................................
อ่อ...ขออีกเรื่อง...
หลังจากที่ฉันเคยเฟล และหายเฟลแล้ว...มีอยู่สิ่งหนึ่ง ที่ฉันพึงระลึกได้ และเอามันมายึดมั่นถือมั่นอย่างจริงจัง
"สัจจะ" ฉันจะยึดมั่นในการรักษาคำพูดของตัวเองหากได้พูดได้รับปากอะไรกับใครไว้แล้ว ฉันจะต้องทำมันให้ได้
จะเป็นจะตาย ยังไงก่อนตายก็ต้องทำให้ได้ ฉันซีเรียสกับคำนี้ เพราะฉัน...ได้รู้แล้วว่า...
การที่ใครสักคน ไม่รักษา "สัจจะ" ที่ให้ไว้กับเรา มันเจ็บปวดเพียงใด หากใครได้พ่นคำสัญญาอะไรออกมากับฉัน
กรุณาทำมันด้วย หากรู้ว่าไม่มีปัญญาจะทำให้ได้ ก็หุบปากไป ไม่ต้องรับปากหรือให้สัจจะใดๆกับฉัน ฉันขี้เกียจนั่งดูคนกลืนน้ำลายตัวเอง
เอนทรีนี้ขอมอบให้แด่ความฝันของฉันและศิลปะที่ฉันรัก ....
ฉันเขียนมันขึ้นมา เพราะอยากเล่าให้คนอื่นๆได้รับรู้ ถ้าฉันไม่อยากให้ใครรู้ ฉันคงไม่เขียน (ความรู้เท่าเดิม)
ออกเดินทาง ตามฝันและทำฝันต่อสักที 
*ถึงเพื่อนเหม่ง...แกจะยังไปกับฉันไหม ฉันยังมั่นคงในฝันของฉันนะ
*ถึงคนสำคัญ....ขออีกที คุณไม่ได้เป็นอะไรสำหรับฉัน ฉันไม่สามารถนิยามหรือให้คำจำกัดความใดๆสำหรับคุณได้
เพราะคุณ...เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉัน (ชิทส์!!!! กรู แอบ เลี่ยน )
*ถึงป้าฟรีด้า ไปเที่ยว สนุกไหม เอาน้ำทะเลมาฝากหน่อย เอ๊ะ ลืมไป..ขูดมาจากตัวป้าก็ได้เนอะ เอิ๊กกกก
*ถึงไอ่แก้มป่อง ฉัน เกลียด พี่ บอย โก กร๊ากกกกกกกกก (ล้อเล่นหน่า)
*ถึง ทูนหัวววววว CD 25hours มันมีจริงๆนะเพราะฉันเห็นเองกับตาที่ดีเจสยาม(แล้วทำไมกูไม่ซื้อตั้งแต่ตอนนั้นวะ
)
ปล.ป่วยก็ยังคงป่วยและเป็นมากขึ้น แต่หน้ามึนอยากอัพบล็อกมีปัญหาอะไรไหม?
ทุกคนก็รักษาสุขภาพด้วยนะ ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก รุ่นนี้ ถึก ตายยากอยู่
***ใครอยากได้โปสการ์ดจากคนบ้าๆป่วงๆรั่วๆ ติสท์แตกอย่างฉัน ก็จัดที่อยู่มาหลังไมค์***
ไปถามคนที่เคยได้โปสการ์ดจากฉันดู...ว่ามันน่าอยากได้ตรงไหน เอิ๊กกกกกกกก
"ศิลปะ คือ ความสุขสุดท้ายของฉัน ...ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ฉันก็จะยังมีศิลปะอยู่ในหัวใจ ตลอดไป"
คุณคนอ่านล่ะ ลืมความฝันของตัวเองไปหรือเปล่า ถ้าทำตกไว้กลางทาง รีบไปเก็บกลับมา
เดี๋ยวจะหาว่าสวยไม่เตือน กร๊ากกกกกกก ทิ้งฝันได้ไงอ่ะ แมนๆหน่อย
พบกันใหม่ เมื่อความป่วงเรียกหา
#1 By j-di on 2009-09-14 12:18